Michael Baigent, De race naar Armageddon. Een controversiële kijk op het einde der tijden

Als je de titel leest, denk je waarschijnlijk aan een beschrijving van apocalyptische aard, zoals je die in geschriften van sectarische schrijvers volop aantreft. In het Voorwoord wordt dit al duidelijk. Het gaat hier juist om de beschrijving van Amerikaanse fundamentalistische auteurs en groeperingen, die geloven in de letterlijke tekstinterpretatie van de Bijbel en dus ook van de Openbaring van Johannes. De slag bij Armageddon, een locatie die vereenzelvigd wordt met het Oud-Testamentische Megiddo, zal volgens Op. 16,16-17 de beslissende slag zijn waarin een triomferende Christus de duivelse machten voorgoed verslaat. Baigent heeft niets op met fundamentalisten, in welke van de drie monotheïstische godsdiensten ze ook actief zijn. “In de kern is fundamentalisme een gestage, steeds dieper gravende woekering in de intolerantie en domheid, en die uiteindelijk haar einddoel zal bereiken als ze niet tot staan wordt gebracht.” Dat einddoel is dan de totale oorlog die fataal zal zijn voor de hele wereld. Even verderop op deze p. 18 schrijft hij dan ook: “Fundamentalistische religies zijn de grootste vijand van de mensheid.” Ze zijn uiterst gevaarlijk, aldus Baigent, “want fundamentalisten van alle religies bepalen een fors deel van de politieke agenda in de wereld.” (p.20). Jeruzalem is de stad die door deze drie religies wordt geclaimd als centraal gegeven. Om deze stad zal dan ook de eindstrijd losbarsten.
De eerste strijd om Jeruzalem, waarbij twee of drie van deze religies betrokken waren, vond plaats in 1099. Op 15 juli van dit jaar veroverden de kruisvaarders de “heilige stad” en richtten er een gruwelijk bloedbad aan. De strijd tussen de religies is nooit meer geluwd en duurt voort tot in onze eeuw, zowel tussen Israël en de Palestijnen als in Europa en Amerika, getuige de aanslagen in o.a. New York, Madrid en Londen. De islamitische terroristen gaan het verst door zichzelf op te blazen in de verwachting met zeventig maagden te mogen verkeren. Maar het gaat Baigent vooral om de christelijke fundamentalisten in de Verenigde Staten, die verwachten dat in de eindtijd het jodendom Christus als zaligmaker zal gaan belijden. Als dit gebeurd is, zal het einde der tijden daar zijn. De moskeeën in Jeruzalem zullen vernietigd worden, de tempel zal weer opgebouwd worden en er zal worden geofferd. Een predikant, Clyde Lott, begon al vast in samenwerking met rabbijn Chaim Richman, directeur van het Tempel Instituut, een rode koe te fokken, een dier dat onmisbaar in de tempeldienst schijnt te zijn.
De auteur geeft dan een exegetische beschrijving van Openbaring, zoals deze fundamentalisten die hanteren. Het is echt huiveringwekkend. De prediker John Hagee schrijft “dat Jezus zal komen ‘om zijn vijanden te vertrappen tot hun bloed Zijn gewaden bevlekt’” (p. 73). We zouden hierom kunnen glimlachen, als de situatie niet zo gevaarlijk zou zijn. George Bush sr. stond zwaar onder invloed van deze christenen. De auteur Chris Hedges schrijft dat 45 Republikeinse senatoren en 186 leden van het Huis van Afgevaardigden aanhangers zijn van wat hij de ‘christelijke fascisten’ noemt. Niet voor niets gebruikte Bush de term ‘kruistocht’. Hij bedoelde dit heel letterlijk, het zou een kruistocht zijn tegen Satan zelf die alle problemen in het Midden-Oosten veroorzaakt. De vijand is in zijn ogen een geestelijke vijand, hij wordt het vorstendom van de duisternis genoemd. Daar werd dus de Amerikaanse krijgsmacht tegen ingezet. Bush heeft letterlijk gezegd: “Ik geloof dat God wil dat ik president ben.” (p 162). God was in het Witte Huis aanwezig! Baigent beschrijft dit alles uitvoerig en gedocumenteerd. Organisaties die deze gedachten koesteren zijn er vele, Baigent noemt ze: Christian Right, de Southern Baptist Conventione, enzovoort. Dit alles begon overigens al onder Reagan. Ook de Tea Party is een tak van deze fundamentalistische boom. In de islam komen deze opvattingen eveneens voor, de auteur Da´ud verkondigt dezelfde krijgslustige ideeën vanuit een islamitisch gezichtspunt. Zo claimen de drie religies Jeruzalem. “Het is dus zo dat op dezelfde manier waarop de fundamentalistische Joden Jeruzalem en deze heilige rots beschouwen als het punt waar ‘God de daad van de schepping begon’, de fundamentalistische moslims Jeruzalem en de funderingssteen op de Tempelberg beschouwen als een cruciale plek in het leven van Mohammed en zijn overhandiging van de islam aan zijn volk”. (p. 225).
De confrontatie tussen deze religies is bedreigend voor de hele wereld. Baigent schrijft dat we de Rubicon al zijn overgestoken. Hij pleit uiteindelijk voor een maatschappij die verschillende expressies van Goddelijkheid accepteert, aan iedereen een pad toestaat. Dit gebeurt nu (nog?) niet, islamieten verfoeien soefi’s en alevieten, fundamentalistische christenen de vrijzinnigen. Baigent suggereert dat het monotheïstische geloof onverdraagzaamheid bevordert. “Al wat we nodig hebben is een ander gezichtspunt en, uiteraard, enige moed.” Zo luidt de laatste zin van dit uiterst belangwekkende en onthullende boek.

Wim Kleisen